ماهٍ مریم

ز احسانم به نیکی می گرایم                    ز امیدم خدا را می ستایم

ز  احساسم  برای  آشنایان                      دری از روی مهر را می گشایم

خودم را آنکه هستم می نمایم                  جهان را از بدی ها می زدایم

ز  یاران دو  چهره  دل بریدم                   برای  خود یکی را  برگزیدم

ز ظاهر باز عاشق رو بدارم                   برای  یار دل  شعرم  سُرایم

به چشمانم دگر ایمان ندارم                      به گوشهایم دگر پنبه گذارم

اگر حرف دلست"دل بایدش جست              نمیخواهم شود پایم دگر سُست

نمی فهمد کسی رنج یا که دردم           که داند حالِ  من  را "ماهِ مریم 

  تقدیم به زیبای هستی ماه من مریم

|+|